Κίρκεγκωρ,
Η Αγωνία που
λυτρώνει
Ἀπό:
Soren Kierkegaard, Η έννοια της αγωνίας, μετάφραση Γιάννη Τζαβάρα,
εκδόσεις Δωδώνη Αθήναι 1971, σσ. 117-133 και 184-193.
Η διαλεκτική της αγωνίας όσον αφορά το πεπρωμένο
Έχουν την κακή συνήθεια να λένε πως ο Παγανισμός
βρίσκεται μέσα στην αμαρτία, ίσως θα 'πρεπε σωστότερα να πουν πως
βρίσκεται μέσα στην αγωνία. Γενικά ο Παγανισμός είναι αισθησιασμός, αλλά
αισθησιασμός που έχει σχέση με το πνεύμα, χωρίς εντούτοις το πνεύμα να
έχει κατά βάθος εγκαθιδρυθεί σαν πνεύμα. Αλλ' αυτή η δυνατότητα είναι
ακριβώς αγωνία.
Αν θελήσουμε τώρα να μάθουμε με περισσότερη ακρίβεια ποιο είναι το
αντικείμενο της αγωνίας, η σωστή απάντηση που πρέπει να δοθεί κι εδώ
όπως και παντού: είναι σκέτο μηδέν. Η αγωνία και το μηδέν βρίσκονται σε
συνεχή αντιστοίχιση. Μόλις εγκαθιδρυθεί η πραγματικότητα της
ελευθερίας και του πνεύματος, η αγωνία παύει. Αλλά τι σημαίνει πιο
συγκεκριμένα στον Παγανισμό το μηδέν της αγωνίας; Είναι το πεπρωμένο.
Πρβλ.:
Γιάσπερς, Ένα
μάθημα για τον θάνατο *
Τὸ βιο-μηχανικὸ πρόταγμα
*
Χάιντεγγερ, Νοεῖν καὶ Εἶναι (Ἀναφορὰ στὸν Παρμενίδη καὶ τὸν Σοφοκλῆ) *
Προϋποθέσεις
της πνευματικής ζωής *
Ὀρθοδοξία, Καθολικισμός, Εὐρώπη - Ἐρωτήσεις
καὶ Ἀπαντήσεις
